W przypadku systemów stereofonicznych bazujących na sprzęcie klasy Hi-Fi, połączenia analogowe przeważnie są realizowane w oparciu o przewody  2xRCA - 2xRCA (RCA inne określenie wtyku CINCH), natomiast w sprzęcie wyższej klasy najczęściej stosuje się konektory zbalansowane XLR. Ponadto w niektórych urządzeniach przenośnych wykorzystuje się przewody typu Jack Stereo – 2x RCA.

Materiał

To z jakich materiałów została wykonana konstrukcja i wtyki kabla w dużej mierze świadczy o jakości  wykonanego połączenia. Do najczęściej występujących materiałów można zaliczyć m.in.:

• Miedź 3N – miedź o czystość na poziomie 99,9%, charakteryzująca się duży poziom zanieczyszczeń 200-240 ppm. Najczęściej spotykana w niskiej jakości kablach połączeniowych. Nie zaleca się stosowania tego typu interkonektów.
• Miedź 4N – o czystości 99,99%, określana jako miedź beztlenowa OFC (ang. Oxygen Free Copper) lub OFHC (ang. Oxygen Free High Conductivity). Charakteryzuje się małym poziomem zanieczyszczeń, który w tym przypadku wynosi już tylko 40-60 ppm. Najczęściej używana miedź w kablach audio (powszechnie wykorzystywane w systemach audio).
• Miedź LGC (długoziarnista) i LCC (długokrystaliczna) – określenia specyfikujące miedź OFC. Zarówno LGC jak i LCC przewyższa swoją jakością tradycyjną miedź beztlenową OFC.
• Miedź OCC (ang. Ohno Continous Casting) - technologia produkcji miedzi mająca na celu zmniejszenie ilości kryształów w przewodniku.
• Miedź 6N – czystość na poziomie 99,99997%. W tym przypadku zanieczyszczenia wynoszą zaledwie 20 ppm. Wykorzystywana w najbardziej zaawansowanych interkonaktach, przeznaczonych do zastosowania w profesjonalnych systemach stereofonicznych.

Innym materiałem z jakiego wykonuje się kable połączeniowe w systemach stereofonicznych jest srebro, jednak do najczęściej spotykanych należą przewody jedynie posrebrzane.

Geometria kabla

Wyróżnia się trzy podstawowe geometrie kabli służących do realizacji analogowych połączeń w systemach audio:

• Coax (współosiowa) – najczęściej wykorzystywana, zwłaszcza w przypadku kabli niższej jakości. Środkiem kabla biegnie żyła dodatnia (gorąca), która otoczona jest dielektrykiem, a na nim znajduje się ekran, który stanowi przewodnik powrotny.
• Double Balanced (Balanced Wiring) - geometria tzw. zrównoważonych sygnałów. Środkiem kabla biegną dwa przewodniki w izolacji (dodatni i ujemny). Ekran oplatający je podlutowany jest tylko z jednej strony kabla - co czyni go kablem kierunkowym.
• Triple Balanced - geometria tzw. zrównoważonych sygnałów. Środkiem kabla biegną trzy przewodniki (dodatni, zerowy i ujemny). Całość otoczona ekranem połączonym z przewodem ujemnym. Używany w połączeniach symetrycznych (zrównoważonych) XLR. W przypadku połączeń asymetrycznych (konektory RCA) ścieżkę powrotną stanowią dwa przewodniki zerowy i ujemny.

Izolatory (dielektryki)

Oczywiście najlepszym izolatorem jest powietrze, jednak ze względów technicznych możliwości jego zastosowania są bardzo ograniczone. Do najczęściej wykorzystywanych izolatorów zaliczamy:

• PVC (Polichlorek Winylu) – tanie i najczęściej wykorzystywane tworzywo (niskiej i średniej klasy przewody).
• PE (Polietylen) – podstawową cechą jest mała i stała dielektryczna, która praktycznie nie zmienia się wraz z częstotliwością. Dodatkową cechą jest niewielka stratność.
• FPE (Pianka polietylenowa) – posiada strukturę gąbki o zamkniętych porach. Mniejsza dielektryczna od PE, zależy od stopnia spienienia.
• Teflon – najlepszy dielektryk w postaci stałej, którego stała dielektryczna jest niemal dwa razy większa niż powietrze i od dwóch do czterech razy mniejsza od typowych izolatorów, np. PVC.

Wtyki

Najczęściej można spotkać się z wtykami pozłacanymi oraz rzadziej posrebrzanymi. Warstwa złota pokrywająca wtyk przeważnie jest bardzo cienka i kładziona na warstwę z niklu, który  w przeciwieństwie do złota nie należy do dobrych przewodników. Przeważnie wtyki są lutowane cyną zwykłą lub z domieszką srebra (jednak nie więcej niż 4%) albo zgrzewane.